FISHERNET

Foi Fishernet un proxecto europeo no que tiven a fortuna de participar e que chegou ao final no mes de xuño deste ano 2012 que remata. O obxectivo era chamar a atención sobre a situación crítica na que se atopa a cultura mariñeira. Pescar non é só un xeito de gañar o pan, senón de interpretar a vida e de vivila. O proxecto pretendía diagnosticar a situación da cultura da xente da pesca en Europa e formular propostas de salvagarda e mellora, seleccionando modelos de boas prácticas que permitan traballar na conservación e posta en valor das súas manifestacións, fosen estas patrimonio material ou inmaterial. Xunto coas Confrarías de Pescadores de Lira, Pindo e Muros, participaban nel entidades do Cabo Norte en Noruega, de Islandia, das illas Orcadas, de Bulgaria e de Chipre.

Un dos mellores froitos do proxecto, foi a inclusión dunha sección sobre cine relacionado coa pesca, tanto documental como de ficción, no North Cape Film Festival.

A tarefa de preservar unha cultura ameazada por un cambio radical nos modelos de vida e de traballo, é cuestión difícil, por non dicir imposible. Algo así pretendín expresar neste poema, escrito a bordo do barco Polaris, navegando de Honningsvâg a Tromso e que agora comparto. Traducido ao inglés polo amigo John Patrick Thompson vai acompañado dunhas imaxes tomadas por Lino Lema dende o barco, ao mencer.

Un mar de frío

 FISHERNET

Imos cara o sur.
Vimos do cabo das tormentas,
do límite do mundo.
O barco suca silencioso as augas escuras
e pola fiestra cruzan incesantes montañas
sen árbores, negras e brancas
coma inesgotables xigantes de pedra
que caen sobre un mar tan frío
coma o aire, como aquel recendo a limpo
na cociña da avoa,
coma a auga do pozo no caldeiro metálico.
Fíxose gris o día,
a cor dunha tristeza,
a conexión imposible
a unha rede afastada,
a ese vento que se fatiga no glaciar e nas ondas.
A tarde melancólica
é unha sinfonía de flores murchadas
nun vaso de prata.
Falamos do imposible.
Como salvagardar o que cobiza a nada?
Seriamos ciclopes
neste serán do ártico, ciclopes
como as montañas de negros pés e de cabelos brancos
se conseguísemos convencer
a un só corazón xusto
nesta Sodoma de esquecementos.
Un só corazón
en cada ámbito
un só xermolo en cada xeografía
de amor e de memoria
que aquí representamos.
Máis alá do sal,
o ceo só se amosa aos inocentes.
Nós imos cara o sur
enfiados nun debate de dúbidas
entre montañas que abranguen o horizonte
a cada lado.
(Novembro 2009. No barco Polarys, do Cabo Norte a Tromso)

 

Sinfonía de Grieg

FISHERNET

We are headed south.

We’ve come from the cape of storms,

from the world’s limit.

The ship crosses silently the dark waters

and through the window incessant mountains glide by

without trees, black and white

like inexhaustible stone giants

who fall into a sea as cold

as the air; like that smell of pristine

in grandmother’s kitchen,

like the well water in the metallic bucket.

The day became grey,

the color of sadness,

an impossible connection

to a far away net,

to that gust that tires itself out on the glacier and on the waves.

The melancholic afternoon

is a symphony of withered flowers

in a sliver glass.

We speak of the impossible.

How do we safeguard he who covets nothingness?

We would be Cyclopes

in this arctic afternoon, Cyclopes

like the mountains of black feet and white hair

if we could convince

only one just heart

in this Sodom of oblivion.

Only one heart

in every sphere

only one sprout in every land

of love and memory

that here we represent.

Beyond the salt,

the sea shows itself only to the innocent.

We are headed south

threaded into a debate of doubts

among mountains that reach the horizon

on either side.

(November 2009. On the boat Polarys, from Cabo Norte to Tromso)

Cada visión un verso