AS ENCHENTES DO MIÑO

Lembro, dende neno, que as grandes enchentes do Miño eran por xaneiro. Malia estar afeitos, os que formabamos parte del viviamos a chea de cada ano como un acontecemento que sempre daba para moita conversa, comparándoa coa de anos anteriores. Dende a casa de Oira medimos o caudal polo muíño do Cachón, situado diante dos Canos e que se ve dende as fiestras. Cando a auga cobre completamente a acea, sabemos que estamos diante dunha enchente singular, desas que quedan na lembranza. Algo así sucedeu este ano.

O Miño en Oira, 19/I/2013

Isto que segue é un fragmento do monólogo de María Luísa, na novela A noite branca, que fala desa memoria do río.

(…) Deulle por chover e non escampa. Eu tiña que lavar a roupa, pero con este tempo non seca e, ademais, quen se pon a lavar con este frío, se só con este aire que curta xa me doen os artellos das mans, imaxinade se as ando metendo na auga, co fría que está, que non sei se non conxelará de madrugada, e menos mal que non teño moito a que saír, non se me perde nada por aí, o único baixar xunto de vós, pero vindo aquí non me mollo, só boto un pé fóra da casa e xa estou. Non sei se vistes como vai o río. Estiven toda a mañá na fiestra mirando como baixa, xa chegou ao campo dos salesianos. Unha non se cansa nunca de ver pasar a auga. Vin como a corrente arrastraba unha árbore río abaixo, que non sei se cabería polos arcos da ponte vella de grande que era, así, con toda a ramallada aberta, se ata traía niños prendidos… Se non me queredes crer, alá vós, pero había niños, que eu ben que os vin… Ao meu Alfredo tamén lle gustaba mirar, pasaba horas ao pé da fiestra, fumando e coa ollada fixa na corrente, fixa non sei, que a corrente non para nunca, estaba alí, fumando e sen lle apartar o ollo, que se te quedas mirando fixamente á corrente, éntrache coma un mareo que non é que faga mal, é un mareo da vista, e hai un momento no que es ti quen se move, quen se vai, e non o río e cando te decatas, tes que te suxeitar ou pousar o corpo en algures, porque senon caes ao chan, mirade que poder ten ese engado e non o parece… Aparta esa pota do lume que se che vai queimar o que hai dentro… Estufado?… Xa me cheiraba a min… (…)

Unha opinión sobre “AS ENCHENTES DO MIÑO

Os comentarios están pechados.