FERVENZA DO XALLAS

Nunca antes viramos despenar a auga con tan arrebatada forza coma estes días pasados na fervenza do Xallas. A imaxe foi tomada polo amigo Xosé Luis Fernández (Carnicero), de Ourense, na tarde do xoves 28, esa na que tanta precipitación caeu en pouco tempo.

Fervenza do Xallas

Fervenza do Xallas

Centos de visitantes, milleiros de fotografías, democratización da imaxe a través dos móbiles. Varios dos poemas que figuran na colección de poesía sobre o Monte Pindo, Versos no Olimpo, falan da fervenza. Non podo incluílos todos, así que van estes dous, un de Marilar Aleixandre e outro de Carlos Arias, dúas visións do monte, dúas referencias ao río e ao Cadoiro.

arde o Pindo

arden selvas e montes
arde o Cáucaso, o Osa e o Pindo
Metamorfoses, II, 224-225
nos días en que a cinza encontrou o limiar
da nosa lingua
os enxames de lagostas fuxiron
ao son da pandeirada de Nebra
as ás do deforme anxo de lume
bateron no Pindo
ardeu a pedra incombustíbel
escaravella a toupa de fogo
os seus túneles por baixo das árbores
plantadas pola man de meu pai
el volve morrer con cada árbore derrubada
eis a gadoupa do anxo esgazando a paisaxe
asinando nas mans, nas gorxas
nas casas onde non achou
as marcas do sangue
as fontes esqueceron os camiños
fundiuse o ouro do Sil
as sete bocas do Xallas ficaron baleiras
a auga subiu fervenza arriba
enguruñouse o Mar de Fóra
os peixes van escorrentados cara ás foxas abisais
os arroaces non ousan chimpar fronte a Rostro
as luras verten bagullas de tinta
 e os homes
os homes aínda xordos
ao que berra a voces
o monte queimado

Marilar Aleixandre (Madrid, 1947)

Mudanzas, Arte de Trobar, Pen Club de Galicia, 2007


 Reflexión da matrioska

A abra toma os reflexos do último sol.
As velas brancas pasan;
os motores xordos golpean moi lonxe o aire novo.

 

Para que este monte se chame Pindo na miña vida,
Francisco Arias González tivo que saltar a América en 1905,
fundar unha familia, romper amarras
e regresar mar por mar até ese mesmo Lugo
onde Manuel Iglesias e Teresa Rodríguez
volvían da fuxida.
Antes houbo silencios e palabras
que apareceron convertidas en paisaxes,
en crenzas sen orixe, en ritos familiares
cos que os nenos dormen cedo
e as cabras choutan sobre a noite
deixando sangue de estrela nas pisadas.
Non cheguei tarde; fun o primeiro
dos meus en dexergar esta pendente,
en ascender beira do Xallas en caída
para contemplar a claridade
descargada de crenzas e libre de respostas.

 

Nin Manuel, nin Teresa, nin Francisco
nin Asunción Varela, que nacera en Virvigueira
e volvera de ler periódicos en inglés
e compartir mesa en italiano –Pittsburg ás costas–,
souberon nunca
que había aquí un soporte para os pasos,
nin que os beixos que eu agardaba
se formaran nas bocas que os nomeaban
antes de que a palabra habitase a súa consciencia.
Tempo atrás; tempo de pais, de avós,
de aldeas e de pazos,
de traballo e de ruína. Sombras todas
que din a súa mensaxe nun poro ou nunha célula,
nun paso de nomes atados a unha lápida
ou a un verbo que se expresa
nos ecos indescifrábeis das liñas que se enlazan.
Irei á cova, xurei unha vez,
sen lembrar o sentido do propósito.
Morrerei lonxe, dixen, e dispúxenme
para levar a senda detrás da caída dos astros,
alá onde o Pindo,
Asunción, Francisco, Manuel e Teresa
forman un só nome, onde a terra
e os meus avós se confunden
na mesma encrucillada.
Entre as mans recollo a súa presenza.
Recíboa en luz, cando as brétemas
regresan coa marea,
cando os fogares abrazan a tardiña
primeira dunha soa humanidade.

 

Dilles aos seus ollos que non me busquen
nesta paraxe que abandono.
Nunca estiveron, nunca o Pindo que coñezo
irá aos espazos que habitaron.

Carlos Arias (Lugo, 1959)

 

 


Unha opinión sobre “FERVENZA DO XALLAS

  1. Entro aquí, vexo a marabillosa imaxe desa fervenza de extraordinaria beleza, aparece Marilar e abráiome de aparecer eu tamén.
    Benzón pola cita, pola amizade, polo mundo compartido, e unha fonda aperta.

    Gústame

Os comentarios están pechados.