PUERTO COLOMBIA

O porto de Barranquilla foi Puerto Colombia, e digo foi, porque xa non é. A finais do século XIX e principios do XX, era un porto principal nas rutas oceánicas. Nel tiñan escala os buques que dende A Coruña e Vigo facían a travesía da emigración: A Habana, Puerto Colombia, Bos Aires, Montevideo. O modelo era o de Bristol e Southampton, en Inglaterra. Un peirao que entraba no mar, cunha construción lonxe da costa, que servía de aduana e alfándega, deseñado polo enxeñeiro cubano, Francisco Javier Cisneros, e inaugurado en 1888. Dende el, por tren, accedían ao corazón de Colombia pasaxeiros e mercadorías. Foi o segundo peirao máis longo do mundo.

p c 1

Barranquilla, segundo din, foi fundada por unhas vacas. Sucedeu que durante unha seca enorme, as vacas dunha facenda atoparon auga nunha das canles do delta do río Magdalena e aí acordaron fundar a cidade. Iso estivo ben, pero o río, un dos grandes de América, medraba coas enchentes e causaba problemas, polo que acordaron recoller as augas do delta, polas dúas ribeiras, en canles de formigón, evitando así que se espallasen e enviándoas lonxe, dentro do mar.

p c 2

Pero o porto estaba protexido por unha illa, e as correntadas provocadas polas canles de formigón fixérona desaparecer. Sen ela, o peirao sufriu o castigo do mar. Hai pouco derrubáronse 200 metros. Agora aparece partido en tres anacos.

pc 4

A localidade é ruidosa, moita música caribeña e bares con cuberta de cana á beira do mar. Nun local situado na praza principal, recitamos versos o sábado 25 de xullo. A miñas imaxes foron tomadas antes do recital, no solpor e nun contraluz que non souben evitar.

p c 6Esta escultura de peixes e de seres do mar, é o centro da praza de Porto Colombia.

 

DENDE BOS AIRES

Periodicamente chegan novas de Bos Aires. Cariñosas novas transmitidas por Jorge Omar, o amigo entrañable, o irmán, a persoa que nos acompañou naquela viaxe fantástica pola Patagonia, na que aprendemos a interpretar unha parte do sur e descubrimos realidades silenciadas, como a da comunidade mapuche.

Con el comparto a referencia orixinaria de Oira, o pasado dos nosos pais (seu pai e miña nai foron veciños, amigos de mocidade e puideron ser noivos), o amor pola natureza e, de maneira particular, polos paxaros. El é pajarero, en expresión de Julio, seu pai.

Quen viaxando a Bos Aires busque un hotel familiar, moi ben situado no microcentro, que pense no Diplomat, alí atopará a Julio, a Jorge Omar ou a Jorge, que é da Fonsagrada e soña con volver.

É el quen me confirma que as baleas que observamos en Islandia nada teñen que ver coa balea franca austral, que viramos con el en Puerto Madryn. Cóntame que estas dúas especies, xunto coa balea azul, foron as máis diezmadas na caza desenvolvida no pasado século.

Esta vez as novas traen a revista AZARA, que publican a Fundación de Historia Natural Félix de Azara e o Departamento de Ciencias Naturais e Antropolóxicas da Universidade Maimónides. Jorge Omar forma parte da organización Aves Arxentinas, pero tamén da Fundación.

Fermosa publicación na que podemos atopar información sobre golfiños, arqueoloxía, paxaros, orquídeas, dinosaurios ou unha interesante entrevista con Jane Goodall.

Este é o enlace:

http://www.fundacionazara.org.ar/notulas-faunisticas.html