CHARLIE HEBDO

Escríbenos a nosa amiga, a xornalista e escritora francesa  Manon Moreau, a quen xa me teño referido outras veces neste blog: http://fernandeznaval.blogaliza.org/2013/07/08/manon-moreau/

Escríbenos desconsolada: Soy tan triste amigos mios hoy, de lo que acaba de pasar a los de Charlie Hebdo. Tan triste. Mataron a dibujadores, periodistas increibles, y ademas, ademas,despertaron asi una maquina de guerra terrible. Y nosotros, con nuestros esfuerzos, nuestra fe en el ser humano y la tolerancia, nuestras luchas para vivir todos juntos, parecemos tan pequeños y vencidos esta noche. Pensamos en los compañeros Chab, Cabut, Wolinski, Tignous, el economista humanista Bernard Maris, y pensamos a las otras victimas de ese atentado: los musulmanes de Francia. Os escribo porque esta noche os echo de menos, mis amigos. 

Charlie Hebdo, Mahoma 3

Penso en Manon, penso en Veronique, nas amigas e amigos franceses que sempre, sempre, loitaron pola integración dos emigrantes e refuxiados procedentes dos países árabes. Lembro a Veronique, enfrontada unha mañá ás dependentas e parte da clientela dunha boulangerie, que querían expulsar a unha muller vestida de saial e pano na cabeza, porque agarimaba as pezas de pan antes de decidir a compra. A súa cultura é de tocar, dicíame ela logo; collen os alimentos coa man da mesma fonte que comparten, pasan o pan dunha man a outra, e pretender que dun día para outro prescindan dese xeito de se relacionar co mundo, supón amputar a súa identidade.

Con las manos se forman las palabras,
con las manos y en su concavidad
se forman corporales las palabras
que no podíamos decir.

Charlie Hebdo. Mahoma 1Escribiu José Ángel Valente. Eu escribo isto, con palabras, porque me sinto próximo á xente de Charlie Hebdo a quen xa non poderei tocar coas miñas mans cóncavas; porque defendo o dereito á liberdade de expresión; porque entendo a ironía e o humor como un xeito intelixente de ver e interpretar o mundo. Escribo isto por Manon, polos franceses, por todos os franceses, tamén polos da fronte nacional que agora quizais afirmarán o seu discurso excluinte e xenófobo. Escribo isto por min, por nós.

Entendo o que quere dicir Willy Toledo con esas declaracións que incendiaron as redes sociais e que teñen que ver cos centos de miles de vítimas inocentes causadas por conflitos que occidente alimenta. Non sei se sen Iraq, senCharlie Hebdo. Mahoma 2 Siria, sen Afganistán, sen Palestina, os xornalistas e humoristas de Charlie Hebdo estarían vivos, quizais non; pero o que si creo é que occidente, sobre todo occidente, vai polo mundo sementando tempestades. Esta fractura, esta radicalidade, esta dificultade para a convivencia, tamén teñen que ver con iso, co asasinato como xeito de xustiza universal, coa tortura impune, co dano colateral.

Non sei cal é a solución. Sei que cada día que pasa todo é máis difícil. Saramago rexeitaba a palabra tolerancia porque dicía que levaba implícita a desigualdade e a exclusión. Digamos pois convivencia e respectancia dito así, que semella máis dinámico. É o que nos queda, xunto coa firmeza contra o fanatismo e contra o crime, pero tamén o espirito crítico co mundo que habitamos, co mundo que facemos e ocupamos.