MANUEL COLMEIRO

Non son moi dado a facer listas cos mellores escritores, músicos, ciclistas ou pintores. Paréceme que esas relacións sempre empobrecen, porque sendo todo subxectivo, sempre faltará alguén que debería estar. Con todo, se fixésemos unha enquisa sobre o mellor pintor que deu Galicia, seguramente aparecerían nomes como Eugenio Granell, Maruja Mallo, Luís Seoane, Arturo Souto, Leopoldo Nóvoa ou Xosé Luis de Dios, entre outros. O que me parece seguro é que, sempre, na proposta de cada quen, Manuel Colmeiro tería un espazo reservado. Onte mesmo, Pepe Fernández Ferreiro, dicíame que para el era o mellor dos nosos pintores.

Muller ColmeiroVén isto a conto pola inauguración onte dunha exposición que amosa ao público a colección familiar, formada por obras pouco coñecidas, entre elas eses tres bocetos ou proxectos de murais cos que se inicia a mostra e que falan do Colmeiro ideoloxicamente comprometido coa transformación da sociedade e coa xustiza, argumentos que o levaron ao exilio. A min sorprendéronme, porque non os coñecía, uns debuxos nos que o pintor reflicte a barbarie da represión fascista en Galicia, no verán de 1936. Son debuxos que non están lonxe dos de Castelao ou Seoane e non estaría mal organizar unha mostra coa obra dos pintores galegos sobre o tema. Fernández Ferreiro, que o coñeceu e tivo bastante relación con el, lembraba para min o seu carácter aberto e divertido e a súa condición de bohemio, froito dos anos vividos no exilio de Bos Aires e, sobre todo, en París.

A primeira vez que fun a Bos Aires, hospedado no hotel Diplomat, na encrucillada San Martín e Paraguai, á beira da rúa Florida, unha das primeiras cousas que fixen foi ir ás Galerías Pacífico e admirar a cúpula onde Colmeiro deixou constancia do seu bo facer como muralista.

Pintores Pacífico

Era o ano 1946 e el formaba parte do grupo Taller de Arte Mural, a quen se lle encargou a decoración da cúpula central do edificio. Os compoñentes do Taller, que vemos na imaxe eran: Demetrio Urrruchua, Antonio Berni, Lino Enea Spilimbergo, Colmeiro e de pé sobre eles, Juan Carlos Castagnino. Na bóveda das Galerías que acollen o centro Jorge Luis Borges, hai obra dos cinco, porque o grupo recibiu a encarga da súa decoración. O resultado é fantástico, unha explosión de formas e de luz.

ColmeiroEste que vedes aquí é un detalle, obra de Colmeiro. Dende entón, sempre que regreso, é esa unha das primeiras visitas, obrigadas, como penso que tamén o son o mural de Seoane no Teatro San Martín, na rúa Corrientes e tantos outros lugares que forman parte da nosa memoria colectiva, aínda que sexa do lado de alá, pero como lle acontecía a Cortázar, non se sabe moi ben onde está o lado de acá, nin o lado de alá.

 

 

JORGE VARELA E MANOLO NA FUNDACIÓN GRANELL

Cando en 2010 gañei o premio de poesía Fiz Vergara Vilariño, descoñecía que xunto coa edición do libro e o importe económico, recibiría, tamén, unha peza dun artista galego. Tocoume Manolo, unha peza emblemática do escultor Jorge Varela, de Allariz. Souben entón que Manolo fora peza interactiva, que participara en desfiles de moda, que formara candidatura para se presentar como cabeza de lista ás eleccións europeas e que facía vida normal, acompañando a Jorge ao supermercado, tomando algo nunha terraza, viaxando.

Manolo e o modo de emprego

Manolo e o modo de emprego

Dende aquela Manolo pasou a formar parte das nosas vidas. No mes de outubro Jorge chamou dicindo que precisaba del para unha exposición que ía montar na Fundación Granell de Santiago de Compostela. Démoslle permiso, claro, e un día, contra o solpor, saíu da casa para estar ausente algo máis de tres meses.

Manolo indo con Jorge ao supermercado

Manolo indo con Jorge ao supermercado

Onte estivemos en Compostela e fomos de visita. Manolo pendura da parede da sala, xunto a el varias fotografías que contan como era a súa vida antes de se censar na Coruña. Non sei se estará moi cómodo así, nesa posición que non se sabe se é de abandono, de reflexión, de pudor ou de afogo. Dicir, en calquera caso, que o seu recuncho agarda por el. As obras de Jorge estarán expostas ata o 19 de xaneiro de 2015. Manolo agarda por quen o queira ver. O título da exposición é “Ensaios para un modo de emprego”. Quen decida ir, pode aproveitar e pasar un momento ben agradable, non só falando con Manolo, senón visitando o resto das mostras que ofrece a fundación, en especial a obra de Eugenio Granell exposta neste momento e co edificio, ben fermoso.