DE GALICIA A NOVGOROD

Bastante xente , durante os 14 actos de presentación da novela A noite branca polo país, se me achegou preguntando o enderezo do blog que mantivemos en La Voz de Galicia, durante a viaxe feita na Panchita, nos meses de marzo e abril de 2011. O enderezo vai abaixo. Se alguén desexa acceder por calquera das entradas que aparecen en google, atopará, na marxe dereita, un índice que sinala o tempo no que o blog se mantivo activo: marzo, abril e maio. Premendo en cada mes pódense ver os artigos escritos nese período. Acompaño esta entrada cunha foto daqueles días, en concreto a vista do Kremlin de Novgorod, primeira capital do imperio dos tsares, á beira do río Volchov, feita por Maribel.

blogs.lavozdegalicia.es/degaliciaanovgorod/

Novgorod

Kremlin de Novgorod

Advertisement

VERSOS NO DUBLÍN

Onte pola noite, martes, no pub Dublín na rúa Panaderas da Coruña, Eva Veiga e eu recitamos os nosos poemas nun ambiente íntimo e entrañable. Diante do micrófono, como dous cantautores, fomos debullando versos dos nosos libros e, tamén, algún poema novo nunca antes recitado. Rodeados de amigos, o ambiente adquiriu un grao intenso de emoción cando ela recitou o seu poema sobre a muller, escrito para a gala de Implicadas, celebrada hai uns meses en Compostela. 

Estas son algunhas das imaxes que nos deixou a noite, fotografías do cómplice e amigo Xacobe Meléndrez Fassbender. Polo medio, dous poemas novos, un tango de Eva e un breve momento de suspensión do tempo, escrito por min en noite de insomnio e recitado para Violeta.

(lembrando os paxaros de Horacio Ferrer)

ai estes son os meus merlos

e hai que ver como chían

é o aire en cristais en áscuas

de mortal melancolía

e eu bebo a sorte desa copa

que afoga no escuro labirinto

dos teus ollos dos teus ollos

transparentes

 

abraiados insurxentes
sen autocompaixón
despenados nas correntes
que arrastra o corazón
os meus merlos cantan atan un tango
con bágoas e soños de alta tensión
ao seu traxe de azul roto
desolado

 

que lle quiten o bailado
anzol na punta da dor
parsimonia deste amor
furacando o seu buraco
polo espazo excéntrico e sideral
en celo astronáutico extraviados
os meus merlos de tenrura
aruñando

 

as súas unllas e o seu pan
o parqué incandescente
abismado trascendente
dunha ausencia diagonal
porque só o desexo vive así
morrendo por volver a aquel instante
onde unha vez se foi feliz
transparente
Magnolia Liliflora
Violeta e branca
a pétala
despréndese no aire.
Detense un intre e cae,
como bágoa de amor,
sobre a terra
aceda e fértil.