BALTAR, PUJOL… GAZA

Mes difícil este de xullo, de aceiro e sangue, no que vimos entrar a Matas na cadea, escoitamos a sentenza do caso Baltar e ficamos pampos coa caída de Jordi Pujol, pero sobre todo, sobre todo, no que asistimos a crime de Gaza.

Penso que algún día escribirei un libro sobre a miña experiencia na administración, na que levo traballando 39 anos. Contarei, seguro, que estiven dúas veces con Jordi Pujol. Unha foi na Feira de Barcelona do ano 1983, á que fun como un dos representantes da Consellería de Industria e Comercio da aínda nova Xunta de Galicia. El inaugurou aquela Feira e pasou polo noso stand, acompañado de Miguel Boyer e de Pasqual Maragall. Explicámoslle as características dos camións URO, daquela feitos en Lugo, hoxe penso que en Polonia.

A segunda foi nun congreso de artesanía, tamén en Barcelona, ao ano seguinte. Recibiu aos congresistas no pazo da Generalitat. Saudeino un momento e faleille da artesanía galega. Nas dúas ocasións deume a sensación de persoa en aparencia próxima, pero sempre en garda e distante. Por iso me impresionou tanto a confesión e a caída destes días.

Pero o que quixera dicir é que non podo soportar un día máis o que acontece en Gaza. Cada mañá loito contra unha certa sensación de cousa vista, contra a sensación de que todo é inevitable, contra a rutina do sangue e da dor. Ese exército implacable é o mesmo que aparece neste vídeo, traducido ao galego polo meu amigo, o poeta de Boborás Moncho Iglesias: Un neno, un muro, un burro… e algo máis. Aí o deixo, dende unha certa sensación de desesperanza:

MAHMUD DARWISH

É o amigo Moncho Iglesias quen me lembra que tal día coma hoxe, do ano 1941, nacía Mahmud Darwish, o poeta nacional palestino falecido en 2008.

No ano 2004, a Asociación de Escritores en Lingua Galega, dáballe o seu premio internacional, que leva o nome eufemístico de “Escritor galego universal” que a moitos escritores emociona. Darwish entón estivo en Compostela, recolleu o premio e puidemos participar con el nun recital e tamén conversar. Eu gardo unha foto daquel día, con el e con Alfonso Costa, pero non sei onde pode estar. Lembro, iso si, varias cousas das que comentou aquel día, algunha xa a escribín en entradas anteriores deste blog. Aquel serán díxonos que malia a ocupación, o desterro, os castigos, o illamento, nos campos de refuxiados a xente canta e baila, os mozos namoran e casan, os nenos xogan, quizais reforzando os versos do poema de Rafeef Ziadah, dos palestinos e da vida. Outra cousa que nos sorprendeu, de entre as cousas que nos dixo, foi que o seu lector máis fiel era Ariel Sharón, quen procuraba comprender a través dos seus versos como era a psicoloxía do pobo palestino.

Moncho facilítame o acceso a esta canción, Nesta Terra, do trío Joubran, a partir dun poema de Darwish, letra ou texto traducido por Moncho.

)

RAFEEF ZIADAH, VIGO, CÍRCULO POÉTICO ABERTO

O sábado pola noite fun ata Vigo para participar no Círculo Poético Aberto de marzo, convocado por Cruz Martínez e Rosanegra. O local que acolle cada bimestre o recital do Círculo é UF, un histórico da cidade. Antes dos versos, presentouse o número 2 da revista Elipse, que fan os membros do Círculo, aberta á lusofonía. Foi noite de emocións moi intensas. Unha, a acollida de Cruz e Rosa. Outra, moi especial para min, que acudiron ao local, para acompañarme, Antonio García Teijeiro, xunto con Susi, a súa compañeira de vida, e Alba, unha amiga deles moi querida. Convidado por Cruz, Antonio animouse a subir ao escenario e recitou tamén el, poemas dun libro que levaba para min, Chove nos versos, con ilustracións de Lázaro Enríquez.

Antonio e Chisco no Círculo poético

Antonio e Chisco no Círculo poético

Cando lle tocou a quenda a Moncho Iglesias, a quen non coñecía, sorprendeume ver que sostiña nas mans o libro do Papagaio, con fotos de Maribel Longueira e textos de Luísa Villalta. Como era o día da muller e o décimo cabodano do pasamento de Luísa, decidira ler versos seus, dese libro feito por mulleres. Moi emocionado, animeime a saír, explicar como nacera o libro, falei de Maribel e de Luísa, e recitei o poema dela que fala da amizade.

Pero Moncho, que é de Boborás, ourensán coma min, de preto do Carballiño, aínda tiña máis que ofrecer. El, que viviu tempo en Palestina, coñece ben o padecemento da xente, desprazada pola guerra e pola ocupación, vivindo nos campos de refuxiados, sen ter unha parede na que pendurar os retratos dos antepasados, que dicía Mahmud Darwish, sabe tamén da súa literatura e aínda nos puxo dous vídeos da escritora palestina Rafeef Ziadah, traducidos por el e que me impresionaron e conmoveron, por iso quero compartir este con todos, porque é algo extraordinario: