MANON MOREAU

Manon Moreau

Manon Moreau

Hai poucas semanas, esta vez con Gabor, o seu home, estivo visitándonos Manon Moreua, xornalista e escritora francesa que sente Galicia como terra propia, unha necesidade que, cada pouco tempo, a fai regresar para encher os ollos e o corazón do recendo, a  luz e o aire deste país que descubriu como por azar e do que xa non pode prescindir.

Chegou aquí hai anos, ao fío dunha investigación xornalística sobre exhumación de vítimas do franquismo. Viviu intensamente a exhumación da fosa da Fonsagrada, onde enterraran ao comandante Moreno e algúns dos seus homes, asasinados na aldea do Acevo. Unha imaxe que conserva e que acode a ela de maneira recorrente, é a das mans pechadas dos milicianos, xa que a memoria popular conta que no momento de morrer quentábanas con castañas asadas.

Sobre estes feitos escribiu unha obra de teatro Où vas-tu Pedro? no que recolle parte do romance que conta o asasinato polos falanxistas da Fonsagrada, dos homes do batallón Galicia que regresaban á casa logo de caer Asturias. Sobre estes feitos trata tamén o documental Memorias rotas de Manane Rodríguez.

A obra de Manon foi representada en París con grande éxito. Eu traballei unha tradución e os dous soñamos que, algún día, podamos vela representada aquí.

A súa primeira novela Le vestibule des causes perdues, tamén toma como Galicia como referencia. Nela cóntase a historia dun grupo de personaxes que, por diversas razóns, emprenden o camiño de peregrinación a Compostela, chegando ata Fisterra. País de montañas e de mel, titúlase o capítulo no que os peregrinos chegan aquí, lembrando a narración do Códice Calixtino. Así empeza:

L’odeur de la Galice, feux de branchages, châtaignes à venir, et déjà, les premices de l’air marin. Dans leurs jardins cernés de pierres, des femmes en noir veillent la terre à l’ombre des châtaigniers. L’ombre si particulière des châtaigniers, abri des créatures. Le bruissement des châtaigniers. Sentinelles des chemins, ils les bercent de couleurs hors saison. Ici on croise des fantômes aus fontaines, ici les forêts ne sont à personne. On enjambe les ponts de pierre de villages éteints, ce matin un renard nous a coupé la route. Les montagnes sentent le thym. 

que traducido libremente podería dar algo así: O olor de Galicia, lampos de ramaxes, castañas que veñen, e xa, a primicia do aire mariño. Nas súas hortas cercadas de pedra, mulleres de negro velan a terra ao amparo dos castiñeiros. A sombra tan particular dos castiñeiros, o refuxio das criaturas. O balbordo dos castiñeiros. Sentinelas dos caminos, arrólanos de cores fóra de tempada. Aquí un cruz fantasmas nas súas fontes, aquí os bosques non pertencen a ninguén. Salvamos as pontes de pedra de pobos esquecidos, esta mañá un raposo cortounos o camiño. As montañas recenden a tomiño.

Le vestibule des causes perdues

Manon navegou o Mar de Lira e connosco visitou o ano pasado o illote do Areoso na Arousa, esa Avalón galega,  illa dos mortos, concentración de dolmens, se cadra, tamén ela, illa da felicidade e da eterna xuventude como aquela que albergou ao rei Arturo.

Agora Manon vén de publicar o seu último libro, un conxunto de relatos reunidos baixo o fermoso título de Suzanne aux yeux noirs, que será obrigada e pracenteira lectura deste verán.

Suzanne aux yeux noirs

Coñecina na Fonsagrada, o día do enterro dos restos exhumados de Moreno e dos outros doce milicianos. Presentounos a amiga común Carmen García Rodeja. Penso que lle gustará que esta entrada finalice co romance que tanto a impresionou, en boca de Severina Murias.