VERSOS NO OLIMPO. O MONTE PINDO NA POESÍA GALEGA

Xa está listo o libro que recolle a colección de poemas sobre o Monte Pindo. Distribuirase axiña.

As imaxes das cubertas son de Maribel Longueira. A coordinación e procura de autores e poemas foi cousa de Miro Villar e miña, coa colaboración inestimable de Xosé María Rei Lema. O traballo de edición correspondeulle a Goretti Seijas, de Gráficas Sementeira. O libro sae na colección Esmorga da editorial Toxosoutos.

Cincuenta e seis autores e setenta e nove poemas. O máis antigo é de Francisco Añón e está datado en 1861. De aí, ata agora, poemas publicados ou inéditos, que foron moitas e moitos os autores que responderon ao chamamento que Miro e eu faciamos no outono de 2011.

A relación de autores é a seguinte: Marilar Aleixandre, Fran Alonso, Francisco Añón, Carlos Arias, Pilar Beiro, Concha Blanco, Darío Xohán Cabana, Ramón Cabanillas, Francisco Castro, Xulio Cid Neira, José Alberte Corral Iglesias, Diego Cousillas, David Creus, Estevo Creus, Manuel Curros Enríquez, Marta Dacosta, Berta Dávila, Francisco María de la Iglesia, Xoán Carlos Domínguez Alberte, Francisco Domínguez Romero, Francisco X. Fernández Naval, Rosalía Fernández Rial, Nieves García Centeno, Gonzalo López Abente, Evaristo Martelo Paumán, Xosé Luís Martínez Pereiro, Cruz Martínez Vilas, Rosanegra (Rosa Martínez Vilas), Anxo Mena, César Antonio Molina, Alexandre Nerium, Manuel Oliveira Gómez (Manolín), Lois Oreiro, Olga Patiño, Emma Pedreira, Xavier Queipo, Xesús Rábade Paredes, Baldo Ramos, Luis Rei Núñez, X. H. Rivadulla Corcón, Manuel Rivas, Xavier Rodríguez Baixeras, Arturo Romaní, Xabier Ron, Cesáreo Sánchez Iglesias, Isolda Santiago, José Antonio Santos, Xavier Seoane, Obdulia Seoane, Paco Souto, Manuel Suárez Sampedro, Alberte Suras, Miguel Vázquez Freire, Helena Villar, Miro Villar e Rafa Vilar.

O libro foi posible grazas ao apoio previo de 107 persoas e todas elas figuran nun epígrafe final de agradecementos. Este libro quixera axudar na procura de conseguir que o Monte sexa declarado Parque Natural, significando que a literatura tamén é parte do seu patrimonio.

Nos campos da Moa, no Chan de Lourenzo, amais de flores, tamén florecen versos.